البهيمة السائمة : اشخاص نفهم و بىتميزى كه مانند حيوانات چراكننده‌اند و حق را از باطل تميز نمىدهند . ماضية : يعنى برّنده و قطع‌كننده . واعية : حفظكننده و جمع‌كننده . الأوقة : به معناى جماعت و گروه . الانتقاع : بلند كردن صدا . الملحدة : عدول‌كنندگان و ميل‌كنندگان از حق و جدل‌كنندگان و اهل مراء . اضرب القوم : كسانى كه بر آنها صيحه زده شود و يا هلاك شوند و يا بترسند . الجذل : انتصاب و ثبات . دحضا دحضا : زايل شدن و باطل شدنى . شوهة : زشت شدن رو و خلقت هر دو يا يكى از اين دو . بوهة : به معنى لعن . الجديعة : كسى است كه نفس خود را به مشقّت بزرگى بيندازد تا به آرزوى خود برسد . نهر : زجر . مسعد : اعانت‌كننده . منجد : مقاتل و ياور . فتبّا تبّا : به معنى هلاك شدن و زيان كردن . سحقا سحقا : يعنى دور شدن از حق يعنى خدا او را دور بگرداند . فلا يثور : يعنى به هيجان در نمىآورد . عن وقره : يعنى از ثبات و سكون خود . الوكر : جايگاه مرغ ، كنايه از مكان است .